We zijn laat, te laat wakker. Het is bijna 8u en om half 9 komt ons ontbijtje. We nemen snel koffie/thee en als Anja net onder de douche vandaan is wordt er op de deur geklopt. Het ontbijt is bijna hetzelfde als gisteren. Bijna... er waren gisteren 2 doosjes Kellogs bij voor in de yoghurt. Die hebben we niet op, maar hadden ze wel apart gezet om mee te nemen, altijd makkelijk, altijd lekker, Wat we over hadden aan brood en zoetwaar is gewoon mee afgeruimd door de aardige Chinese dame. Dit x bij het ontbijt dus geen Kellogs. Je zou denken je betaald voor een ontbijtje en of je dat nu helemaal opeet of er wat van bewaart voor later, dat zou niet uit moeten maken, maar in dit geval dus blijkbaar wel. Hahaha.

Als we ready to go zijn loopt Benny vast wat klein spul naar beneden en komt dan terug voor de koffer. Anja neemt de rest van de kleine spullen mee. Als we op de 1e verdieping, bij de bezemkast receptie, stoppen om de ontbijtjes en de toeristenbelasting te betalen (het hotel is al betaald) vraagt de Chinese dame of alles naar wens was. Beautiful room? Nou, ehhh. Het uitzicht was helemaal goed, maar de kamer daar mankeerde wel wat aan. De inrichting is behoorlijk gedateerd en de kraan van de wastafel zit los. Oh, dat van die kraan gaat ze even noteren en ze laat zien hoe ze die later aan de onderkant van de wastafel vast gaat draaien. Heerlijk dit. Als ze de moeite had genomen om dagelijks een doekje over de wastafel/kraan (en de glazen douchedeur) te halen had ze allang gemerkt dat die kraan los zat... we zeggen maar niets meer van de vreselijk plakkerige tafel... We bedanken haar nog wel voor de parkeerplaats voor de deur, dat was toch wel heel erg lief.

We gaan op pad. Nu hebben we 2 opties voor navigatie. Meneer Garmin die op het dashboard zit en de dame van Google maps op de telefoon. We kiezen voor Garmin, probleem is alleen dat we niet over de tolweg willen blazen, maar kun je bij Google zelf kiezen wat je wilt vermijden, bij Garmin is het alles of niets. Geen tol is ook geen snelweg. Resultaat is dat we na twee uur rijden ongeveer 1 miljoen rotondes, 1000 dorpjes van 3 huizen zijn gepasseerd zijn en 50km hebben afgelegd. Helemaal prima we hebben de hele dag. Op een gegeven moment zegt meneer Garmin dat we rechts af moeten slaan, daarna volgt een raar soort lus naar rechts en dan loopt de weg ineens stijl naar beneden...

Woojoohh, deze hadden we niet zien aankomen. Doorrijden is geen optie, we wachten maar even geduldig tot de pont weer aan deze kant is...

...en gaan dan gratis, jawel de pont is gratis, mee naar de overkant.

We kunnen weer verder. Het gaat een half uurtje goed tot meneer Garmin aangeeft dat we links aan moeten houden, richting Pont de Tancarville en vervolgens de afslag Beuzeville moeten nemen en dan gaat het mis! Meteen door de bocht zit een minie afslag en die missen we dus. Geen keus meer, geen weg meer terug we moeten de Pont de Tancerville nemen over de Seine-Maritime. We kiezen een tolpoortje, tikken €2,70 af met de bankpas en doorrr. We zijn weer aan dezelfde kant van het water als voor het pontje én omdat we tolwegen vermijden aangegeven hebben, zien we ook meteen dat meneer Garmin ons na de tolbrug weer naar rechts stuurt, ongetwijfeld terug naar het pontje. Dat gaan we dus niet doen! We nemen het heft in eigen handen en onder aan de brug nemen we de volle rotonde om vervolgens gewoon wéér richting de tolbrug te gaan. We zitten dan weer aan de goede kant van het water om de afslag Beuzeville te nemen. Meneer Garmin wordt helemaal gek, probeer te keren... over 400m probeer te keren... keer hier om! Hij snapt totaal niet dat het écht serieus levensgevaarlijk is om midden op een brug te keren. We rijden door, Ging het net nog zo goed bij die tolpoortjes, nu hebben we minder 'geluk'. We nemen blijkbaar een verkeerd poortje. Geen betaalmogelijkheid, een dichte slagboom en een vrachtwagen achter ons. Joeheee!!! Geweldig! Zat er vroeger nog in elk hokje een tolmeneer of mevrouw nu is alles dicht en donker en is er niemand te bekennen. Daar staan we dan. De vrachtwagenchauffeur achter ons is niet blij, je hoort hem van alles denken over Hollandse toeristen... Er is wel een intercom, dus stapt Anja uit en drukt op de bel. De dame aan de andere kant spreekt geen woord, geen letter Engels en begint meteen als een malle in het Frans te ratelen. Nu is het bijna 40 jaar geleden dat Anja op school zat en jarenlang een prima woordje Frans sprak, maar hier is geen chocola van te maken. Gelukkig is er aan de zijkant van de tolbaan een inham, daar parkeren we even de auto, zodat de vrachtwagen door kan. Er staat niemand achter, dus misschien kunnen we een stukje achteruit om dan de goede tolpoort te nemen. Net als we de auto opzij hebben gezet en de vrachtwagen door kan, komt er dan toch een tol mevrouw aanlopen, Ze pakt de bankpas aan, maakt het hokje open en komt even later terug met de pas, een bonnetje et voilà de slagboom gaat open. Onze dank is groot! We nemen nu de goede afslag en rijden weer vrolijk verder, maar wel met de back-up van de Google mevrouw.

Koffie is trouwens ook nog een dingetje. Zitten er langs de tolwegen bergen benzinestations met koffie/eettentjes, wij komen niks tegen en als we wat tegen komen is het gesloten. Als we eindelijk een hotel/restaurant vinden staat er al meteen iemand voor de deur te roepen dat het restaurant alleen voor hotelgasten geopend is. Zucht! Gelukkig mogen we voor een enkele koffie wel even binnenkomen. We stoppen op een later tijdstip nog een keer op een simpele parkeerplaats voor koffie en een snack én de meest ranzige toiletten ooit. Waren de toiletten 20 jaar geleden al goor in Frankrijk er is niets veranderd. 3 damestoiletten, 2 met een ranzig gat in de grond en 1 met een nog ranzigere pot. Gadverdegadver. Zelfs Benny, die echt wel wat gewend is op de bouw is het met Anja eens. Ooit in Monument Valley, waar geen riolering ligt naar een toilet geweest. Dat is dus een metalen pot met een septic tank, die om de zoveel tijd wordt leeggezogen, in de grond. Zelfs daar was het schoon en rook het fris. Het kan dus wel, als je maar wilt!

Het laatste stuk komt de regen met bakken uit de hemel. We rijden op een 4 baansweg en waar wij 80 rijden op de rechterbaan (het zicht is bar en bar slecht) blazen andere je voorbij met een gang van 130. We overleven de rit en middels zijn we bij het Ibis Styles Saint Malo Port (een hele mond vol) ingecheckt. We hebben een kamer aan de achterkant van het hotel gekregen, dat is lekkewr rustig zegt de dame bij de receptie. Het wordt gewaardeerd! We hebben ook al gegeten in het hotel. Er is geen restaurant, maar ze hebben wel wat 'snacks' aan de bar. We hebben laat in de middag ook nog wat gegeten, dus erg veel honger hebben we niet. We bestellen de lasange en die is prima te eten.

Bij gebrek aan een echt desssert nemen we een Snickers (Benny) en Twix (Anja) icebar na. We kunnen er weer tegen tot morgenochtend.